İçini bir ateş kaplar, pür telaş hemen hastaneye koşar. Babası odasında yoktur, hemşire hastanın yoğun bakım odasına kaldırıldığını söyleyince içinin ateşi daha da artar. Yoğun bakıma geldiğinde kapı kenarında annesinin gözlerinden yaşlar aktığını, babasının başında doktorların tartıştıklarını görür. İçeri girmek ister, içeri almazlar, soracak olur, söylemezler. Hırs ve endişeyle kapı önünde çömelerek duvara yaslanır, başını ellerinin arasına alarak gözlerinin yaşını tutamaz. Bir fırsatını bulunca babasının yanına girer, ağzında ve burnunda oksijen, kolunda serum hortumlarıyla gözleri kapalı yatmaktadır. Eğilir, gözlerinden, yanaklarından, alnından öper. Gözlerinden damlayan yaş, babasının yüzüne damlayınca ata himmetiyle babası, son kez gözlerini açar ve oğlunun gözlerinin içine bakar. Sanki bir şeyler dercesine beş on saniye hiç kırpmadan göz göze birbirlerine bakarlar.
A fever grips him and he rushes to the hospital. His father is not in his room, and when the nurse tells him that the patient has been moved to the intensive care room, he feels even more feverish. When he arrives at the intensive care unit, he sees his mother by the door with tears in her eyes and the doctors arguing over his father. He wants to go in, but they don’t let him in, he wants to ask, but they don’t tell him. In anger and anxiety, he crouches in front of the door and leans against the wall, holding his head in his hands, unable to hold back his tears. When he gets a chance, he goes to his father’s side, lying blindfolded with oxygen in his mouth and nose and IV hoses in his arms. He bends down and kisses his eyes, cheeks and forehead. When the tears dripping from his eyes fall on his father’s face, his father opens his eyes for the last time and looks into his son’s eyes. They stare at each other for five or ten seconds without blinking, as if saying something.
İÇ SAYFALAR
