Hans-Georg Gadamer’de Dilin Geleneği Geleneğin Dili
Gadamer’e göre dil, modern dönemin araçsal yaklaşımının aksine bütün bir varlık aleminin temelini oluşturan bir ortam olarak asli bir konumda bulunur. Bununla birlikte insanın dışına çıkamayacağı bir tarihsellik içerisinde bulunması onun daima gelenek içerisinde yaşadığı anlamına gelir. Her ikisi de bütün bir varlık aleminin zemini olarak görülen dil ve gelenek arasında dilin daima bir gelenek içerisinde yaşadığı ve aynı şekilde geleneğin de daima dilsel bir ortamda varlığını sürdürdüğü karşılıklı bir ilişki söz konusudur. Dilin iletişimi sağlayıp varlığını sürdürmesi sabit, değişmeyen bir dil geleneğine dayalıdır.
Aynı şekilde gelenek de en temel anlamı itibariyle otoriteyi yani sabitliği betimler. Diğer yandan Gadamer’de dilin yalnızca insanlar arasında iletişimi sağlayan bir araç olmaktan öte yaşayan bir dil olması onun değişmekte olduğunu ifade eder. Gelenek de sabit bir otoriteye işaret etmekle beraber aktarıldığı ortamdaki insanlar tarafından yeniden yorumlanıp değiştirilmeye müsaittir. Bu açıdan dil ile geleneğin bu münasebeti sabitlik ve değişkenlik diyalektiği içerisinde gerçekleşmektedir.
Anahtar Kelimeler: Dil Felsefesi; Dil; Gelenek; Hermeneutik; Anlama; Yorum
The Tradition of Language and the Language of Tradition
in Hans-Georg Gadamer
According to Gadamer, language occupies a fundamental position
as a medium that constitutes the ground of the entire
realm of being, in contrast to the instrumental approach characteristic
of modern thought. Moreover, the fact that human
beings exist within an inescapable historicity implies that they
always live within tradition. Between language and tradition,
both regarded as the ground of the entire realm of being, there
is a reciprocal relationship: language exists only within tradition,
and tradition, in turn, is sustained within a linguistic medium.
The capacity of language to enable communication and
to endure rests upon a stable and enduring linguistic tradition.
Likewise, tradition, in its most fundamental sense, signifies authority,
that is, stability.
On the other hand, in Gadamer’s thought, the fact that language
is not merely an instrument of communication between
human beings but a living language indicates that it is subject
to change. Similarly, although tradition points to a stable authority,
it remains open to reinterpretation and transformation
by those who receive and transmit it. From this perspective, the
relationship between language and tradition unfolds within a
dialectic of stability and change.
Keywords: Philosophy of language; Language; Tradition; Hermeneutics;
Understanding; Interpretation
İÇ SAYFALAR
