Bu çalışmada, Kur’ân tefsîrinde bağlamın (siyâk) önemi ele alınmakta ve bu bağlamda Kurtubî’nin el-Câmi li-ahkâmi’l-Kur’ân adlı tefsîri örnek olarak incelenmektedir. Çalışmada, metin içi ve metin dışı bağlamın, âyetlerin doğru anlaşılmasında belirleyici bir unsur olduğu vurgulanmaktadır. Tez kapsamında, Kurtubî’nin tefsîrinde siyâka verilen önem analiz edilmekte ve âyetlerin yorumlanmasında siyâk ilkesinin rolüne dair örnekler sunulmaktadır Çalışma, bağlamın yalnızca dilbilgisel ve sözlük anlamların tespîtinde değil, aynı zamanda sosyal, tarîhî ve kültürel çerçevenin anlaşılmasında da önemli bir rol oynadığını ortaya koymaktadır. Kurtubî’nin tefsîri, bağlamı; âyetler arası ilişki, nüzûl sebepleri, kırâat farkları ve sahâbe rivâyetleri gibi unsurlar üzerinden değerlendirerek bütüncül bir yorum yöntemi geliştirdiğini göstermektedir. Tefsîrden aktarılan örnekler, bağlamın ihmâl edilmesinin yanlış yorumlara ve metodolojik hatalara yol açabileceğini açık biçimde ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, bu çalışma, bağlamın Kur’ân tefsîrinde vazgeçilmez bir yöntem olduğunu ve metnin anlamının sağlıklı şekilde inşâsında temel bir rol oynadığını göstermektedir.
The Importance of Context in Qur’anic Exegesis
The Example of al-Qurtubî’s Tafsir
In this study, the importance of context (siyāq) in Qur’anic exegesis is
examined, and within this framework, al-Qurṭubī’s tafsīr entitled al-
Jāmiʿ li-Aḥkām al-Qurʾān is analyzed as a case study. The study empha-
sizes that both internal and external contexts are crucial for correctly
understanding the verses of the Qur’an. It analyzes the significance
that al-Qurtubî attributes to context in his tafsir and presents
examples illustrating the role of siyâq in the interpretation of verses.
The research shows that context is not only essential for identifying
the gramma-tical and lexical meanings of the verses but also plays a
significant role in understanding the social, historical, and cultural
frameworks. Al-Qurtubî’s tafsir demonstrates a comp-rehensive exegetical
method by evaluating context through inter-verse relations, reasons
for revelation (asbâb al-nüzûl), qirâ’ât variations, and companion narrations.
Examples cited from his tafsir clearly indicate that neglecting
context can lead to misinterpretations and methodological errors.
In conclusion, this study demonstrates that context is an indispensable
methodo-logical tool in Qur’anic exegesis and plays a fundamental role
in the accurate construction of the text’s meaning.
Keywords: Tafsîr; Sura; Verse; Siyâq; al-Qurtubî
İÇ SAYFALAR
