Aile kurumunu yalnızca biyolojik ya da hukuki bir birliktelik olarak değil, toplumsal değerlerin üretildiği, aktarıldığı ve yeniden inşa edildiği temel bir sosyal yapı olarak ele alan çok boyutlu bir derleme çalışmadır. Kitap, modernleşme, dijitalleşme ve toplumsal dönüşüm süreçleri karşısında ailenin konumunu “son kale” metaforu etrafında tartışarak, aileyi hem korunması gereken bir değer hem de toplumsal dayanıklılığın kurucu unsuru olarak konumlandırmaktadır. Eserin ilk bölümlerinde aile; iletişim, dayanıklılık, kültürel değerlerin aktarımı ve tarihsel süreklilik bağlamında kuramsal bir çerçeve içinde ele alınmaktadır. Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan süreçte Türk aile yapısının geçirdiği dönüşümler, modern yaşamın getirdiği gerilim alanları ve aile içi iletişimin değişen dinamikleri disiplinlerarası bir yaklaşımla incelenmektedir. Bu çerçevede aile, bireysel iyi oluşun yanı sıra toplumsal bütünlüğün ve kültürel hafızanın taşıyıcısı olarak değerlendirilmektedir. Kitabın özgün yönlerinden biri, teorik tartışmaların saha deneyimleriyle desteklenmesidir. Erzurum, Trabzon ve İzmir’de gerçekleştirilen öğrenci gezileri kapsamında elde edilen gözlemler, aileyle kurulan doğrudan temaslar üzerinden aktarılmaktadır. Öğrencilerin kaleme aldığı saha yazıları, aile değerlerinin farklı coğrafyalarda nasıl yaşatıldığını, kuşaklar arası ilişkilerin ve kültürel sürekliliğin gündelik hayattaki karşılıklarını görünür kılmaktadır. Bu yönüyle Aile: Son Kale, aileyi geçmişe ait statik bir kurum olarak değil; değişen toplumsal koşullar içinde anlamını koruyan, dönüştüren ve dönüştürülen dinamik bir yapı olarak ele almakta; akademik literatüre saha temelli, gençlik odaklı özgün bir katkı sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Aile; Ailede İletişim; Asıl-Vekil Teorisi; Değerlerin Aktarımı; Türk Ailesi
Family: The Last Fortress
Is a multi-dimensional edited volume that examines the family not merely
as a biological or legal unit, but as a fundamental social institution
in which values are produced, preserved, and transmitted across generations.
Framed around the metaphor of the “last fortress,” the book
explores the position of the family in the face of modernization, digitalization,
and rapid social change, conceptualizing it as both a value that
requires protection and a key source of social resilience.
The initial chapters provide a theoretical framework addressing family
communication, resilience, and the transmission of cultural values. The
transformation of the Turkish family structure from the Ottoman period
to the Republican era is analyzed within historical, sociological, and
cultural perspectives. Particular attention is given to the tensions between
traditional values and modern lifestyles, as well as to the changing
dynamics of intra-family communication. Within this framework,
the family is approached as a central mechanism for cultural continuity,
socialization, and collective memory.
One of the book’s distinctive contributions lies in its integration of theory
with field-based observations. The latter sections are based on student
field trips conducted in Erzurum, Trabzon, and İzmir. Through direct
encounters with families in these regions, students documented their observations
and experiences, offering grounded insights into how family
values are lived and negotiated in everyday life. These narratives reveal
regional similarities and differences, while also highlighting shared cultural
meanings and intergenerational bonds.
By combining academic analysis with youth-centered fieldwork, Family:
The Last Fortress presents the family as a dynamic and evolving institution
rather than a static remnant of the past. The volume contributes to contemporary
family studies by foregrounding lived experience, cultural diversity,
and the role of the family in shaping both individual and collective futures.
Keywords: Family; Family Communication; Principal-Agent Theory; Intergenerational
Transmission of Values; Turkish Family Structure
İÇ SAYFALAR
