Çalışmada bir bütün olarak ve sürekli bir biçimde, evrenin yaratıcısının Allah olduğu önce ispatlanır, sonra da ısrarla vurgulanır. Evrenin yegâne yaratıcısının Allah olduğu ve oluşun bütünüyle ona nispet edilmesi gerektiğine dikkat çekilir. Allah’ın evrene müdahalesinin farklı vakıalar üzerinden kavranması sağlanarak Allah’ın evrene müdahalesinin tekdüze olup olmadığı ve farklı yollarla ve amaçlarla evrenle temas edip etmediği sorgulanır. Evrenin neden bu şekilde kurgulandığına ilişkin âyetlerin Allah’ın maksadını ortaya çıkarmak için bir araç olduğu varsayılarak buna dikkat çekilir. İnsanın evrendeki konumu, onun anlam arayışı çerçevesinde anlaşılmaya çabalanır. Evrene ilişkin anlam arayışının, insanın anlam arayışında kendini bulduğu ve insanın evrene amaçsız ve abes olarak gönderilmediği tezi ile ilişkili olduğu belirtilir. Evrenin bir gayeye dönük olduğu varsayımı, evrenin planlanmasının arkasındaki nedendir. Evrendeki planlılık ve düzenlilik kavranmadan, onun bir amaca dönük olduğunu anlamaya imkân yoktur. Evrenin bir planlamanın ürünü olduğu ve bu planın yüklendiği sorumluluğun izah edilmesi gerektiği çalışmada belirtilir. Bu planlılık ile evrendeki tabiî afetler ve kötülük varsayımı Kur’an âyetleri çerçevesinde yeni bir yoruma tâbî tutulup anlaşılmaya çaba harcanır. Kur’an’ın musibet olarak değerlendirilebilecek farklı yapılardaki âyetlerinin ortak bir payda etrafında toplanarak anlamlandırılmaya çalışıldığı ifade edilir. Doğru bir evren algısına sahip olmanın doğru bir Allah algısının arka planını oluşturduğu, çalışmada güçlü biçimde dile getirilir; doğru bir Allah tasavvurunun, doğru bir vahiy algısı ile inşa edilebileceği ve doğru bir vahiy yorumunun ise doğru bir evren algısıyla test edilebileceği belirtilir.
In the study, it is consistently and continuously emphasized that Allah is the Creator of the universe. It is highlighted that Allah is the sole Creator of the universe and that all existence should be attributed to Him. By understanding Allah’s intervention in the universe through different events, it is questioned whether Allah’s intervention in the universe is uniform and whether He interacts with the universe in different ways and for different purposes. It is noted that the verses related to why the universe is structured in this way are considered tools to reveal Allah’s purpose. The position of humans in the universe is attempted to be understood within the framework of their search for meaning. It is stated that the search for meaning in the universe finds itself in the search for meaning of humans and is related to the thesis that humans were not sent to the universe aimlessly and absurdly. The assumption that the universe is oriented towards a purpose is the reason behind the planning of the universe. Without understanding the planning and orderliness in the universe, it is impossible to comprehend that it is oriented towards a purpose. It is stated in the study that the universe is a product of planning and that the responsibility of this plan needs to be explained. This planning and the assumption of natural disasters and evil in the universe are subjected to a new interpretation within the framework of Quranic verses, and efforts are made to understand them. It is stated that the verses of the Quran, which can be considered as calamities, are gathered around a common denominator and tried to be interpreted. It is strongly expressed in the study that those who do not have a correct perception of the universe form the background of a correct perception of Allah; it is stated that a correct perception of Allah can be constructed with a correct perception of revelation and that a correct interpretation of revelation can only be tested with a correct perception of the universe.
Keywords: Allah’s Intervention in the Universe; Perception of Allah; Purpose of the Universe; Teodise; Deism
İÇ SAYFALAR
